Opis: Historia

Opis: O NASOpis: NAUCZYCIELEOpis: RADA RODZICÓWOpis: UCZNIOWIEOpis: AKTUALNOŚCIOpis: GALERIEOpis: KONTAKTOpis: ARCHIWUM

Opis: Historia 
Opis: Patron 
Opis: Statut 
Opis: Gdzie nas szukać 

[Home][O NAS][Historia]

 

Historia szkoły

 

       Szkoła Podstawowa w Jedlance początkiem swym sięga roku 1918, kiedy to zakończyła się I wojna światowa. Była to szkoła 4-klasowa, mieściła się w wynajętych budynkach prywatnych.

         Pierwszym nauczycielem w tej szkole był pan Leski, później Marian Dadacz, państwo Mokijewscy. W ten sposób dzieci uczyły się do wybuchu II wojny światowej.

         Podczas okupacji tajne nauczanie prowadzą w dalszym ciągu wymienieni nauczyciele.

         W listopadzie 1944r. opuszczają miejscowość: Marian Dadacz i A. Minorowski. Zawierucha wojenna sprawia, że 1 września 1944r. przybywa do Jedlanki G. Minorowski, który odegra jedną z najważniejszych ról w dalszej historii tej szkoły. Z dniem 1 grudnia 1944r. rozpoczyna pracę w tej szkole żona G. Minorowskiego – Danuta. Warunki pracy w szkole są wówczas bardzo trudne. Kronika podaje: „Ściany w salach obdarte, sprzęt zniszczony, map i książek brak, gdyż to wróg kazał zabrać od dzieci i zniszczyć (…) dzieci niezbyt przyodziane, nauczyciele też. Wyszukuje się ze strychów i starych skrzyń względnie przechowane książki i z tych się uczy. Kredę zastępuje glina”.

         Dzieci uczą się w 5 oddziałach. Zachodzi konieczność poprawy warunków nauczania. Pomimo braku zaufania ze strony społeczeństwa do kierownika rodzi się pomysł budowy szkoły. Nie jest to nowa inicjatywa, ponieważ już w 1932r. mieszkańcy wraz z księdzem W. Leszkiewiczem ( założycielem tutejszej parafii) nie rozstawali się z tą myślą. Jednak z powodu kryzysu i wyczerpania funduszów nie dochodzi do budowy. Fakt ten i nastawienie ludności nie zraża jednak G. Minorowskiego. Powoli zyskuje zaufanie i zawiązuje komitet budowy. W skład jej wchodzą: Stefan Pieniak, Józef Jednak, Stanisław Rosa, Feliks Rosiński.

         W 1948r. na obecnym placu szkolnym wzniesiono budynek gospodarczy, w którym wykończono salę z przeznaczeniem na naukę.

         Rok szkolny 1949/50 rozpoczyna się nauką w 2 salach wynajętych od sióstr zakonnych, gospodarza Aleksandra Woźniaka i we własnej Sali budynku gospodarczego. W tym roku także wraca do pracy Stefania Mokiejewska. Grono nauczycielskie składa się z 3 osób, które uczyły 6 oddziałów.

         W połowie września tego roku rusza także budowa obecnego budynku szkolnego.

         W marcu 1950r., jak podaje kronika „ … Jeszcze nie ma pięknej wiosny kalendarzowej, a tu zjeżdża zespół murarski z Łukowa i przystępuje do wykończenia szkoły. (…) Na tydzień przed zakończeniem roku szkolnego wchodzimy do szkoły. Są w niej już i nowe ławki, tablice i szafy z wyjątkiem stołów i krzeseł.

         W roku kalendarzowym 1951/52 szkoła otrzymuje jeszcze jeden etat. Jest siedmioklasowa . Do pracy zgłasza się Stanisława Żurawicka.

Troska grona pedagogicznego skupia się wokół spraw dydaktyczno – wychowawczych i gospodarczych. Nowy budynek szkoły jest jeszcze nie ogrodzony. W związku z tym wykonuje się szereg niezbędnych prac: ( zbieranie z pól kamieni, zalanie fundamentów, ustawianie słupów i rozciągnięcie siatki).

Prace budowlane zostały zakończone. W kolejnych latach nauka przebiega w normalnych warunkach. Liczba nauczycieli stopniowo wzrasta. Zatrudniani zostają: Zofia Wojcieszuk, Zofia Serwin, Teresa Gac, Zdzisław Bielecki.

Nauczyciele ci troszczyli się nie tylko o sprawy dydaktyczne, ale także wychowawcze.

Działały różne koła zainteresowań i zespoły artystyczne. Na szczególną uwagę zasługuje koło teatralne, które korzystając z wybudowanej sceny przygotowywało przedstawienia, inscenizacje i sztuki teatralne dla środowiska. Ze sceny tej korzystały także uczniowie z innych szkół. Z czasem została ona przekształcona na pokój nauczycielski.

W tej atmosferze praca przebiegała przez wiele lat.

Organizowano też kursy oświaty dorosłych, umożliwiające uzupełnienie wykształcenie podstawowego. Uczestnikami kursu były osoby w wieku od 16 do 46 lat.

Kierownikiem szkoły jest w dalszym ciągu Grzegorz Minorowski, który na skutek wielkiego wysiłku włożonego w organizację i budowę Szkoły Podstawowej w Jedlance, poważnie podupada na zdrowiu. W roku szkolnym 1968/69 otrzymuje roczny urlop zdrowotny i do pracy w szkole już nie wraca. Kierownikiem placówki zostaje Z. Nowak.

Szkoła jest wówczas 8 – klasowa. Powiększa się liczba grona pedagogicznego, kolejne pokolenia opuszczają mury szkolne. Warunki lokalowe nie zmieniają  się do roku 1986. Wtedy to zaadoptowano mieszkanie państwa Minorowskich na klasopracownię języka polskiego i bibliotekę.

W roku 1997 biblioteka szkolna została przeniesiona do budynku będącego własnością Urzędu Miasta i Gminy ( potocznie zwanego „ agronomówką”) a szkoła zyskała siódmą salę lekcyjną.

Obecnie szkoła liczy 128 uczniów. Pracuje z nimi 10 nauczycieli na pełnym etacie, ksiądz i siostra katechetka, pani sekretarka i 2 panie woźne.

Podsumowując, można z dumą powiedzieć, że pomimo różnych warunków; zawieruchy wojennej, trudnych lat powojennych, nauka w naszej szkole trwa od 80 lat. Jest to więc szmat czasu.

W ciągu tego okresu funkcje kierownicze sprawowało 7 osób. Historię spisaną przez pierwszego kierownika Grzegorza Minorowskiego, zawdzięczamy jego zaangażowaniu. Były to lata wielkiej ofiarności.

Dumni jesteśmy, że uczymy się tutaj i pracujemy w myśl hasła „ Wszyscy tworzymy szkołę”.

 

 

      

 

Opis: J:\Strona Jedlanka\images\nth_theme_abstract_logs_hr.gif

[Home][O NAS][NAUCZYCIELE][RADA RODZICÓW][UCZNIOWIE][AKTUALNOŚCI][GALERIE][KONTAKT][ARCHIWUM]


 

Copyright (c) 2008 Ewa Sosnowska Misiak. All rights reserved.

szkolajedlanka@op.pl